‘‘Kendimi, hayatımda daha önce hiç görmediğim bir insanın negatif yansıması gibi, gölgelerin içinde eriyip giderken hissettim.’’ Sırça Fanus, genellikle bir bunalımın veya klinik bir depresyonun anatomisi olarak okunur. Esther Greenwood’un trajedisi, biyolojik bir arızadan ziyade, etrafını saran dünyaya karşı geliştirdiği o aşırı farkındalığın ve yabancılaşmanın bir sonucudur. Sırça Fanus, Esther’ın zihnine tepeden inme bir delilik gibi inmez; aksine, dış dünyanın o yapay ve

En son ne zaman bir albümü baştan sona dinlediğini bir düşün. Öyle "karışık çal" modunda değil, arkada sosyal medyada kaydırırken değil ya da algoritma seni başka yere çekti diye ikinci şarkıda bırakarak da değil... Gerçekten dinlemekten bahsediyorum. Sanatçının planladığı gibi, baştan sona. Çoğumuz için bu anıyı geri çağırmak bile acayip zor. Çalma listelerinin icadıyla o "geç" butonunun yükselişi arasında bir yerlerde, müziği deneyimlemeyi bıraktık; sadece tüketmeye başladı

Küçüklüğümden beri yazın gelmesini her şeyden çok istedim. Soğuk günleri hep birkaç ay sonra gelecek araba yolculuklarını, tatilleri düşünerek geçirdim. Güneşin altında geçirdiğim vakitleri ve biriktirdiğim anıları tüm yıl hafızamda sürekli tekrarladım. Hava birden serinlediğinde ve rüzgar artık ılık esmediğinde çoktan özlemiş oluyordum geçirdiğim günleri. Yağmuru, güneşin bulutların arkasına saklandığı günleri hiç sevmedim. Yaz'dan beklentimin ne olduğunu çok geç farkettim.